The Beatles Live Tribute Band

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 με σκοπό τον Νοέμβριο του 2003 να παρουσιάσει στο House of Art το αφιέρωμα: The Beatles Live 1963-2003 για 4 εμφανίσεις.

Οι The Beatles Live Tribute Band είναι:

Γιώργος Δημόπουλος

Γιάννης Μάης

Σοφία Ράπτη

Τάνια Κικίδη

Χάρης Κελλάρης

Νίκος Μαρκάκης

Κώστας Καραγιάννης

Γιώργος Παπαχριστούδης

Γιώργος Μυλωνάς

Αποστόλης Βαλαρούτσος

Μιχάλης Διακογιώργης

Μυρτώ Δημητρολοπούλου

Μαίρη Ζαμπέλη

Κυριακή Παπαγεωργίου

Πέτρος Βλάσσης

Αύγουστος 2005: Έχουν προσκληθεί να παρουσιάσουν το αφιέρωμα τους, στην γενέτειρα των Beatles το Liverpool

27-30 Μαΐου 2005: Θα δώσουν τρεις παραστάσεις στο Lousville των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

08 Μαΐου 2005: Θα παρουσιάσουν μέρος του αφιερώματος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην αίθουσα Φίλων της Μουσικής. Ώρα έναρξης 20.30.

30 Ιανουαρίου 2005: Εμφάνιση στο CLUB 22 (Λεωφ. Βουλιαγμένης 22) στην Αθήνα από τις 8 μ.μ έως τις 9.30 μ.μ στο μεγάλο baazar για τα 10 χρόνια του RADIO GOLD.

16 - 18 - 25 - 28 Αυγούστου 2004: Σε συναυλίες μέσα στην Αθήνα που διοργανώνει ο Δήμος Αθηναίων στα πλαίσια των Ολυμπιακών αγώνων στην Πλατεία Σανταρόζα (απέναντι από το REX στην οδό Πανεπιστημίου)

17 Αυγούστου 2004: Ζωντανή εμφάνιση στην εκπομπή της ΕΤ1 "Ραντεβού στην Αθήνα"

11 Ιουλίου 2004: Κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρία LEGEND το πρώτο cd του συγκροτήματος με τίτλο THE BEATLES LIVE TRIBUTE BAND "WE LOVE THE BEATLES". Περιέχει κομμάτια από μια ζωντανή παράσταση που δόθηκε τον Δεκέμβριο του 2003. Είναι η πρώτη ελληνική κυκλοφορία με περιεχόμενο εξ ολοκλήρου μουσική των Beatles από ζωντανή ηχογράφηση

Μάιος 2004: Πρόταση από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για συμμετοχή σε φεστιβάλ αφιερωμένο στα σκαθάρια (το οποίο έλαβε χώρα στις αρχές του Αυγούστου)

23 Απριλίου έως 22 Μαΐου 2004: Εμφανίσεις κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο House of Art

Νοέμβριος 2003: Η πρώτη η πρώτη εμφάνιση της δουλειάς τους στο Αθηναϊκό κοινό

Νοέμβριος 2002: Είναι η πρώτη φορά που βρίσκονται όλοι μαζί και προβάρουν το πρώτο κομμάτι

Δικτυακή συνέντευξη με τον Νίκο Μαρκάκη

αρχή

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την μουσική;
- Από το 1979 με αφορμή ένα φίλο που έπαιζε κιθάρα και μου ζήτησε να τον συνοδεύσω στην προσπάθεια του να παίξει μερικά τραγούδια των Beatles, με εξοπλισμό μερικά από τα tupper της μητέρας μου.

Πότε άκουσες το πρώτο τραγούδι των Beatles;

- Πρέπει να ήταν σε κάποιο πάρτι της μεγαλύτερης μου αδελφής γύρω στο 1978 και το κομμάτι ήταν το Oh darling απο το Abbey Road

Ποίο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι και ποιο το αγαπημένο σου άλμπουμ;

- Δύσκολη ερώτηση. Δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση. Νομίζω, ανάλογα την χρονική περίοδο που θα με ρωτήσεις, θα πάρεις και την ανάλογη απάντηση. Αυτή την περίοδο περνάω την φάση του White Album (για μια ακόμη φορά!!)

Πότε και μια πια αφορμή δημιουργήθηκε το συγκρότημα;

- Με αφορμή τα 40 χρόνια από το πρώτο LP αλμουμ των Beatles δημιουργήθηκε το group αυτό για να παρουσιάσει το μουσικό αφιέρωμα:
THE BEATLES LIVE 1963-2003
τον Νοέμβριο του 2002 με σκοπό τον Νοέμβριο του 2003 να είμαστε έτοιμοι για το αφιέρωμα, πράγμα που πετύχαμε.

Ποια άτομα ήταν ο αρχικός πυρήνας και πότε μπήκαν τα υπόλοιπα άτομα;

- Τα πρώτα άτομα που δοκιμάστηκαν (και παρέμειναν) ήταν οι 3 από τούς 4 τραγουδιστές που τώρα έχουμε. Δηλαδή ο Γιώργος Δημόπουλος, ο Γιάννης Μάης και η Τάνια "Υοκο" Κικίδη .
Μετά προστέθηκε στο μπάσο ο Χάρης Κελλάρης και στις κιθάρες ο Αποστόλης Βαλαρούτσος και ο Γιώργος Μυλωνάς. Στο synthesizer ο Κώστας Καραγιάννης με τον Βασίλη Μούστο στο πιάνο, ήρθαν αμέσως μετά και ο Μιχάλης Διακογιώργης στα κρουστά ήρθε να ολοκληρώσει το ηλεκτρικό μέρος του group. Ομως κάτι έλειπε από τις φωνές και έτσι μπήκε στο group και η Σοφία Ράπτη για να σφραγίσει την πληρότητα του συγκροτήματος. Τώρα το μόνο που έλειπε για να μπορούμε να κινηθούμε σε όλο το φάσμα ρεπερτορίου των Beatles ήταν το κουαρτέτο εγχόρδων. Μετά από πολύ κόπο βρέθηκαν τα σωστά άτομα η Μυρτώ, η Μαρία ,ο Πέτρος και η Κική.

Γιατί 15 άτομα και όχι 4 όπως οι Beatles;

- Η πρόταση μας (και η πρόκληση για μας) είναι να έρθει ο ακροατής να ακούσει ζωντανά την μουσική των Beatleς όπως ακριβώς έχει ηχογραφηθεί από τους ίδιους.

Και λόγο του ότι μετά το 1966 έκαναν πολύ studio δουλεία με πολλά όργανα, τα 15 άτομα ήταν αυτά που χρειαζόντουσαν για να αναπαράγουμε Live την studio δουλειά. Αυτή είναι η αιτία που ονομαστήκαμε THE BEATLES LIVE TRIBUTE BAND.

Στα τραγούδια σας προσπαθείτε να αποδώσετε σωστά τον ήχο των Beatles ή μια δικιά σας προσωπική εκτέλεση;

- Προσπαθούμε να αποδώσουμε όσο πιο πιστά γίνεται τον ήχο των Beatles, εκμεταλλευόμενοι την σημερινή τεχνολογία στο θέμα του ήχου.

Παίζεται και άλλα τραγούδια (εκτός των Beatles)

-Όχι

Είστε ευχαριστημένοι από την μέχρι τώρα πορεία σας;

- Είμαστε ευχαριστημένοι που κάναμε κάτι που αγαπούσαμε και αγκαλιάστηκε από τον κόσμο στην Αθήνα.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;

- Θα θέλαμε να ακουστεί η δουλεία μας και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό που έχουμε δημιουργήσει εκτός από το ότι είναι κάτι μοναδικό(με την έννοια ότι είμαστε η μοναδική Tribute band στην Ελλάδα αφιερωμένη στην δουλεία ενός και μόνο συγκροτήματος) είναι και πολλή όμορφο γιατί προσφέρει διασκέδαση, ποιότητα και ερεθίζει τα συναισθήματα του κόσμου.
Ήδη μας κάλεσαν στο Cleveland στις Η.Π.Α για ένα τριήμερο φεστιβάλ για τα 40 χρόνια των Beatles στην Αμερική.
Θα ήθελα ο όλος κύκλος να κλείσει με μια συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης βασιζόμενοι σε αυτό που είπε σε μια συνέντευξη λίγο πριν πεθάνει ο Λέοναρτ Μπερσταϊν. Η ΜΟΥΣΙΚΗ άρχισε από τον Μπετόβεν και τελείωσε στους Beatles.

Με εκτίμηση
Νίκος Μαρκάκης
nickmark@ath.forthnet.gr

13/03/2004

Επιμέλεια: Αθανασιάδης Αθανάσιος

Θα είμαι σοβαρός έστω για μοναδική φορά σε ένα review συναυλίας. Ελπίζω να με συγχωρήσετε. Σας υπόσχομαι ότι δεν θα επαναληφθεί.

Την περίμενα πολύ τη μέρα αυτή που θα έβλεπα μαζεμένα μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του Εικοστού Αιώνα σε εκτελέσεις που θα ικανοποιούσαν όχι απλά τον πιο απαιτητικό Beatle-οφιλο, αλλά και τον πιο δύσκολο χαιφιντελιστα. Είχα πάρει ήδη μια πρώτη γεύση από το demo cd αλλά αυτό που συνέβη χθες βράδυ στο Τεχνοσπιτο της Σαχτούρη δεν είχε προηγούμενο.

Καταρχάς να δηλώσω ότι δεν τα πηγαίνω καλά με τις ανά τον κόσμο tribute band. Χωρίς να συντάσσομαι με την άποψη του David Gilmour, ο οποίος είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι το Australian Pink Floyd Show είναι «ο,τι πιο ελεεινό είχε δει ποτέ και οι μουσικοί που συμμετέχουν είναι για λύπηση γιατί αντί να καθίσουν να βγάλουν νέα μουσική και να δοκιμάσουν τα δικά τους κομμάτια, προτιμούν να εκτελούν τραγούδια γραμμένα από τρίτους πριν από 30 χρόνια», θεωρώ ότι απευθύνονται μόνο στα χαμένα και βυθισμένα ανθρώπινα συναισθήματα της λήθης και του νόστου. Έχοντας παρακολουθήσει το Australian Pink Floyd Show στην Οξφόρδη την εποχή που σπούδαζα εκεί, δεν είχα μείνει ικανοποιημένος όχι λόγω πιστότητας των εκτελέσεων, αλλά γιατί έμοιαζε να έλειπε κάτι, ένα συστατικό που θα μεταμόρφωνε την εμπειρία αυτή σε κάτι transcendental, σε κάτι που θα υπερέβαινε τα τετριμμένα και θα απογειωνόταν –όπως ήταν και η μουσική των Floyd άλλωστε. Αυτό δεν συνέβη. Ή δεν συνέβη στο βαθμό που εγώ το περίμενα.

Δεν συνέβη το ίδιο με την The Beatles Live Tribute Band: Δεκατέσσερα τον αριθμό μουσικοί επί σκηνής – ο Νίκος ο ντραμερ λόγω αιφνίδιας ασθένειας δεν κατάφερε να παρευρεθεί – εκ των οποίων τρία βιολιά, ένα τσέλο, δυο κιθάρες και δυο πιανίστες. Και τέσσερις χαρισματικοί περφορμερ, δυο άντρες και δυο όμορφες κοπέλες. Ειδικά ο ένας –του οποίου το όνομα δυστυχώς δεν γνωρίζω – είχε α κ ρ ι β ω ς την ίδια χροιά φωνής με αυτήν του McCartney σε βαθμό που σου σήκωνε την τρίχα από την ταραχή. Άψογες φωνητικές αρμονίες, τραγούδια που εκτελέστηκαν όχι μόνο με μουσική δεινότητα, αλλά κυρίως με περισσή αγάπη και ειλικρίνεια απέναντι σε αυτό που αντιπροσωπεύουν. Και συγκίνηση. Πολλή συγκίνηση. Ειδικά με τα Because, Let It Be και το ενκορ Hey Jude –κομμάτια που ούτως ή άλλως έχουν από μόνα τους ένα συναισθηματικά φορτισμένο βάρος- ένιωσα να βουρκώνω και προσπάθησα να το κρύψω εντέχνως αλλά δεν τα κατάφερα… Τα όποια ελάχιστα, μηδαμινά πραγματικά λάθη που έγιναν θεωρώ ότι καλώς έλαβαν χώρα για να αποδειχτεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι αυτό που ακούγαμε δεν είναι καραοκε -γιατί ένας καχύποπτος ελέω πιστότητας των εκτελέσεων μπορεί και να το έβαζε κατά νου.

Στα highlight της βραδιάς ο κιθαρίστας που έβγαλε το εφε του Lucy χρησιμοποιώντας ένα… γυάλινο ποτήρι και η πολύ καλή επικοινωνία των τεσσάρων τραγουδιστών με το κοινό, μια επικοινωνία που προσωπικά εμένα με «έπεισε» απόλυτα και δεν μου φάνηκε ούτε στιγμή επιτηδευμένη και δήθεν. Ίσως ένα από τα καλύτερα μουσικά happening της πόλης αυτή τη στιγμή, η The Beatles Live Tribute Band εγγυάται δυο ώρες με την μουσική της Μεγαλύτερης Μπάντας του Εικοστού Αιώνα, ενός συγκροτήματος που τα τραγούδια του έχουν ανακηρυχτεί από το αγγλικό κράτος National Heritage. Οι αντιδράσεις του κόσμου μαρτυρούσαν ότι αποτελούν και Πολιτιστική Κληρονομιά για όλους αυτούς που αγαπούν την Μεγάλη Μουσική.

Συγκίνηση! Πραγματικά δεν περίμενα να ξυπνήσουν μέσα μου με τόση θέρμη τα '60s των Beatles. Το γκρουπ εδώ πέρα δίνει ρέστα. Μεγάλη ορχήστρα, μάλιστα και με σύνολο εγχόρδων για τα περίτεχνα κομμάτια τους. Ακούμε τα πάντα, από όλες τις περιόδους.

Οι οργισμένοι Beatles, οι έντεχνοι Beatles, οι λυσιτελείς ποπάδες, οι πρωτοπόροι, οι ρομαντικοί - το ρεπερτόριο ατέλειωτο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πέσετε σε τραγούδι που αγαπάτε πολύ. Από το "Back in the USSR" μέχρι το "Nowhere Man", από το "Help" και το "Get Back" μέχρι το "Michelle" και το "Let It Be" - μόνο το "Come Together" μας έλειψε. Στο γκρουπ συμμετέχουν και γυναικείες φωνές, χωρίς να αλλοιώνεται ποτέ το άκουσμα, ενώ τα δυο αγόρια καλύπτουν απόλυτα τις χροιές των Lennon-McCartney.

Ο ήχος ακριβής, πλούσιος και με νεύρο. Για το τέλος κρατάνε το "Hey Jude". Το κοινό έχει μέσο όρο ηλικίας τα 30, γιατί σε τελευταία ανάλυση οι Beatles ξεπερνούν τις μόδες και κάθε άνθρωπος που αγαπάει τη μουσική τούς αφομοιώνει στην προσωπική του κουλτούρα. Όλοι σε κατάσταση ενθουσιασμού τραγουδούσαν, οι περισσότεροι ήξεραν όλους τους στίχους, κάποιοι σηκώνονταν με διάθεση να χορέψουν - αν το "House of Art" είχε πίστα, θα γινόταν πάρτυ.

Τα φιλμάκια, όχι πολλά, αλλά καίρια, σε κάποιες στιγμές, αυξάνουν τη συγκίνηση. Η ιδέα, τελικά, εξαιρετική και μας έδωσε την αφορμή να σκεφτούμε ξανά τι τρομερά πράγματα έχουμε ακούσει στη ζωή μας - ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν. Διά ταύτα Φοβερή απόδοση του μπιτλικού σύμπαντος, με δύναμη, ενθουσιασμό και συνέπεια.